♦ Do Młodych ! ♦


Sybir to nie to samo co Syberia.

Syberia jest krainą geograficzną, rozciągająca się od Uralu do Kamczatki.

Sybir jest symbolem niszczenia polskości!



Czytając i słuchając wspomnień Sybiraków zauważyć można odmienność w opisach z dwóch powodów:

Najtragiczniejszy był los polskich sierot, które kierowano do sowieckich sierocińców tzw. dietdomami. Oprócz obowiązkowej nauki języka rosyjskiego, zmuszano je do różnych prac na rzecz tych domów, kierowano do ciężkich prac kołchozowych.

Bez rodziny, bez pomocy opiekunów czy tez znajomych ich życie i walka o przetrwanie, była z góry przegrana.

Więcej szczęścia miały te dzieci i młodzież, którzy mieli przy sobie rodzinę, opiekunów czy też znajomych. Łatwiej było im znosić trudy niewolniczego życia i pracy.



Pieśń dedykowana Matkom Sybiraczkom


"Moja matko ja wiem" - pieśń z Koła w Kołobrzegu

Moja Matko ja wiem ile nocy nie spałaś

Gdy przy pryczy klęczałaś kiedy ja chory był
W ciszy nocy szeptałaś, Boże spraw, Boże ratuj me dziecię
Boże daj by mój synek maleńki wyzdrowiał i żył.


Matko Polska Ty szłaś poprzez step i zawieję
Po ziemniaki, kapustę i chleb
I chowałaś swych bliskich w bezimiennej mogile
W głuchym stepie Irkucku, wśród tajgi i pięknych jej drzew


Matko moja to Ty, tylko Ty nas uczyłaś
Kochać Boga w piosence, pacierzu i snach
Dzięki Tobie o Matko do ojczyzny wróciłem
Dzięki Tobie ja żyję ja kocham o Matko ja śnię .......


Translate

Szukaj na tym blogu

piątek, 19 maja 2017

Apoteoza Matki - Krystyna Przekop

Apoteoza Matki - Krystyna Przekop

Matko Moja!
Stoję nad Twoim grobem i płaczę.
Ile przeżyłaś?

Twoje życie tułacze.
Mróz i głód
W bydlęcym wagonie.
Najniższa prycza-na dnie
Nosisz dziecko w swoim łonie
MNIE!
I nie wiesz dokąd.
Gdzie będzie przystań
Twoja i Twojej rodziny?
Na ile lat żegnasz Ojczyznę



I z czyjej winy?
A potem drewniany barak;
Wrośnięta w ziemię ziemlanka.
Teren podmokły, błotnista droga,
Pustka wokół.
I tylko czasem przyjedzie furmanka.
Przy zimnej płycie krzątasz się.
Wychudłaś, na zdrowiu zapadłaś.
Na ziemi siedzi głodne dziecko,
Więc sama nic nie jadłaś.
Wyciągasz rękę z ukrycia
Skórkę suchego chleba.
Połykasz ślinę, głód Cię trawi,
Lecz dziecku ją dać trzeba.
Słabniesz.
Słaniając się
Od ściany się odbijasz.
Wiara powrotu do kraju
Sprawia - że żyjesz.
Powracasz po latach z Syberii -
Na pradziadów ziemi łono.
Polskie chaty, kościoły,
Ojczysta mowa.
Zastajesz ziemię opuszczoną.
I życie trzeba zacząć od nowa.

Dziś odpoczywasz. Tyle przeżyłaś.
Nikt nie zrozumie.
Rzecz to niepojęta.
TYŚ dla mnie ŚWIĘTA!

Białystok, 2.05.2000


/Wiersz pochodzi z pisma:"Sybirak" 2000 r, nr 23, s. 5-6/




♦MIŁY GOŚCIU♦

Dziękuję za czas, który poświęciłeś, aby tu być .
Mam nadzieję, że powrócisz jeszcze na ten Blog.


♦Emblematy na pomnikiI♦

Takimi porcelankami powinny być oznaczone groby Sybiraków.
Producent:
Foto Ceramika Opal ul. Zembrzycka 112b 22-445 Lublin                                        biuro@opal.lublin.pl +48 81 744 99 00