♦ Do Młodych ! ♦


Sybir to nie to samo co Syberia.

Syberia jest krainą geograficzną, rozciągająca się od Uralu do Kamczatki.

Sybir jest symbolem niszczenia polskości!



Czytając i słuchając wspomnień Sybiraków zauważyć można odmienność w opisach z dwóch powodów:

Najtragiczniejszy był los polskich sierot, które kierowano do sowieckich sierocińców tzw. dietdomami. Oprócz obowiązkowej nauki języka rosyjskiego, zmuszano je do różnych prac na rzecz tych domów, kierowano do ciężkich prac kołchozowych.

Bez rodziny, bez pomocy opiekunów czy tez znajomych ich życie i walka o przetrwanie, była z góry przegrana.

Więcej szczęścia miały te dzieci i młodzież, którzy mieli przy sobie rodzinę, opiekunów czy też znajomych. Łatwiej było im znosić trudy niewolniczego życia i pracy.



Pieśń dedykowana Matkom Sybiraczkom


"Moja matko ja wiem" - pieśń z Koła w Kołobrzegu

Moja Matko ja wiem ile nocy nie spałaś

Gdy przy pryczy klęczałaś kiedy ja chory był
W ciszy nocy szeptałaś, Boże spraw, Boże ratuj me dziecię
Boże daj by mój synek maleńki wyzdrowiał i żył.


Matko Polska Ty szłaś poprzez step i zawieję
Po ziemniaki, kapustę i chleb
I chowałaś swych bliskich w bezimiennej mogile
W głuchym stepie Irkucku, wśród tajgi i pięknych jej drzew


Matko moja to Ty, tylko Ty nas uczyłaś
Kochać Boga w piosence, pacierzu i snach
Dzięki Tobie o Matko do ojczyzny wróciłem
Dzięki Tobie ja żyję ja kocham o Matko ja śnię .......


Translate

Szukaj na tym blogu

niedziela, 23 października 2016

Bezimienne mogiły - Barbara Janczura


Bezimienne mogiły - Barbara Janczura

Zapadłe groby
                            trawą pokryte,
                                         Śpiących w letargu wieczystym
                     kości kryją.
          Kilka zmurszałych,
                     krzyży stoi.
To obraz ludzkiej niedoli,
                        ludzkiej męki,
 
               wygnania,
                                   katorżniczej pracy,
                                      walki o przetrwanie.

Tych grobów nikt nie odwiedzi,
                                        nikt ich nie znajdzie,
                                               nikt świeczki nie zapali,
                       łzy nie uroni.

Ech, drogo sybiracka ...
                                                    kośćmi bohaterów usłana.
                                                            pełna szczątków nam drogich.
Ech, drogo sybiracka...
                                                     murszeją samotnie kości         
                                sowietskiego "raju",
                          w tajdze dalekiej,
                                         w stepach Kazachstanu.

Ech, drogo sybiracka...
Tylko w pamięci zostały
                małe pagórki.
To cmentarz.
Wielu tam pochowano,
                   zmarli na tyfus, 
                                                      przegrali - walkę o przetrwanie!
 
Ech, drogo sybiracka...
                                 Wyrosły polskie mogiły,
                                            dziś już nie do odnalezienia...
 




♦Nie przegap wpisu ♦

♦Czas płynie...♦


Blog powstał w 2015 roku

♦MIŁY GOŚCIU♦

Dziękuję za czas, który poświęciłeś, aby tu być .
Mam nadzieję, że powrócisz jeszcze na ten Blog.