♦ Do Młodych ! ♦


Sybir to nie to samo co Syberia.

Syberia jest krainą geograficzną, rozciągająca się od Uralu do Kamczatki.

Sybir jest symbolem niszczenia polskości!



Czytając i słuchając wspomnień Sybiraków zauważyć można odmienność w opisach z dwóch powodów:

Najtragiczniejszy był los polskich sierot, które kierowano do sowieckich sierocińców tzw. dietdomami. Oprócz obowiązkowej nauki języka rosyjskiego, zmuszano je do różnych prac na rzecz tych domów, kierowano do ciężkich prac kołchozowych.

Bez rodziny, bez pomocy opiekunów czy tez znajomych ich życie i walka o przetrwanie, była z góry przegrana.

Więcej szczęścia miały te dzieci i młodzież, którzy mieli przy sobie rodzinę, opiekunów czy też znajomych. Łatwiej było im znosić trudy niewolniczego życia i pracy.



Pieśń dedykowana Matkom Sybiraczkom


"Moja matko ja wiem" - pieśń z Koła w Kołobrzegu

Moja Matko ja wiem ile nocy nie spałaś

Gdy przy pryczy klęczałaś kiedy ja chory był
W ciszy nocy szeptałaś, Boże spraw, Boże ratuj me dziecię
Boże daj by mój synek maleńki wyzdrowiał i żył.


Matko Polska Ty szłaś poprzez step i zawieję
Po ziemniaki, kapustę i chleb
I chowałaś swych bliskich w bezimiennej mogile
W głuchym stepie Irkucku, wśród tajgi i pięknych jej drzew


Matko moja to Ty, tylko Ty nas uczyłaś
Kochać Boga w piosence, pacierzu i snach
Dzięki Tobie o Matko do ojczyzny wróciłem
Dzięki Tobie ja żyję ja kocham o Matko ja śnię .......


Translate

Szukaj na tym blogu

sobota, 23 lipca 2016

Mogiłom Archangielskim i Murmańskim- Eugeniusz Małaczewski

Mogiłom Archangielskim i Murmańskim- 
 
Eugeniusz Małaczewski

Gdzie w łunie zórz północnych
Szronami jodły śnieżą,
Tam moi towarzysze
Pod zmarzłą grudą leżą.

Gdzie ziemię opuszczoną
Mróz pleśnią szroni,
Tam moi, hej, tam nasi
Śnią towarzysze broni.

O POLSKĘ, od zbóż złota,Walczyli pod biegunem,
Więc ziemia im moskiewska
Wiecznym jest całunem.

Na groby tych, co nigdy
Już Polski nie zobaczą,
Nikt płakać nie przychodzi
- jedynie brzozy płaczą.

Miast mów - trzykrotna salwa
Rozległa się echami
I pozostali martwi,
I na wieki wieków sami.

Imiona świat zapomni
czas zrówna mogił kopce
a ślad wszelki po nich
zaorzą pługi obce.

Więc niechże garść słów polskich,
jak garść ojczystej ziemi,
z oddali rzucę na nich
dłoniami tęskniącymi.

By duszą zmartwychwstałych,
Rozpięli skrzydła cudne
i poszli - płacząc z szczęścia -
z północy na południe.

/ Wiersz pochodzi z pisma:"Sybirak"/


♦Nie przegap wpisu ♦

♦Czas płynie...♦


Blog powstał w 2015 roku

♦MIŁY GOŚCIU♦

Dziękuję za czas, który poświęciłeś, aby tu być .
Mam nadzieję, że powrócisz jeszcze na ten Blog.