♦ Do Młodych ! ♦


Sybir to nie to samo co Syberia.

Syberia jest krainą geograficzną, rozciągająca się od Uralu do Kamczatki.

Sybir jest symbolem niszczenia polskości!



Czytając i słuchając wspomnień Sybiraków zauważyć można odmienność w opisach z dwóch powodów:

Najtragiczniejszy był los polskich sierot, które kierowano do sowieckich sierocińców tzw. dietdomami. Oprócz obowiązkowej nauki języka rosyjskiego, zmuszano je do różnych prac na rzecz tych domów, kierowano do ciężkich prac kołchozowych.

Bez rodziny, bez pomocy opiekunów czy tez znajomych ich życie i walka o przetrwanie, była z góry przegrana.

Więcej szczęścia miały te dzieci i młodzież, którzy mieli przy sobie rodzinę, opiekunów czy też znajomych. Łatwiej było im znosić trudy niewolniczego życia i pracy.



Pieśń dedykowana Matkom Sybiraczkom


"Moja matko ja wiem" - pieśń z Koła w Kołobrzegu

Moja Matko ja wiem ile nocy nie spałaś

Gdy przy pryczy klęczałaś kiedy ja chory był
W ciszy nocy szeptałaś, Boże spraw, Boże ratuj me dziecię
Boże daj by mój synek maleńki wyzdrowiał i żył.


Matko Polska Ty szłaś poprzez step i zawieję
Po ziemniaki, kapustę i chleb
I chowałaś swych bliskich w bezimiennej mogile
W głuchym stepie Irkucku, wśród tajgi i pięknych jej drzew


Matko moja to Ty, tylko Ty nas uczyłaś
Kochać Boga w piosence, pacierzu i snach
Dzięki Tobie o Matko do ojczyzny wróciłem
Dzięki Tobie ja żyję ja kocham o Matko ja śnię .......


Translate

Szukaj na tym blogu

niedziela, 22 maja 2016

Na Odsłonięcie Pomnika „Matki Sybiraczki”-Walerian Wysocki


Na Odsłonięcie Pomnika „Matki Sybiraczki”-Walerian Wysocki

W hołdzie dla Was
I we wdzięcznej pamięci
Ofiarnej troski,
Cierpień i tułaczki
Dziś uroczyście
W Lublinie się święci
Pomnik dziękczynny

„Matki Sybiraczki”

To dla Was wszystkich
Nasze Drogie Panie.
Tych co przetrwały
I Tych zmarłych z głodu
W tajgach , na stepach
W Komi , w Kazachstanie-
Na miejscach zesłań
Polskiego Narodu.

Gdy razem cierpieliśmy
Przez lata
Na złej, nieludzkiej
Bezkresnej ziemi,
W zupełnej obojętności
Świata
Przez ludzi i Boga
Zapomnieni -
Zawsze byłyście
Naszą ostoją,
Serdeczną i niezawodną
Pomocą
Dając nam dobroć
I miłość swoją,
Czuwając w chorobie
Dniem i nocą.

Dałyście ostatnią kromkę chleba
Dla ratowania
Zgłodniałych dziatek,
Wciąż ofiarne
Bo tak było trzeba.
Czyniła tak każda z naszych matek.

Ta co wróciła
Po latach niedoli
I Ta ,która tego
Nie dożyła.
A pamięć o Niej
Już znika powoli-
Jak jej wśród tajgi
Zesłańcza mogiła.


Przechodniu spójrz
Na matczyną postać
I na te smutne
Twarze dziecięce,
Bo pamięć o nich
Musi się ostać,
Były ich przecież setki tysięcy.


My Sybiracy,
Którzy przetrwali
Chcemy dla Was
Pamięci i chwały.
Od zapomnienia
Niech Was ocali
Pomnik z wdzięczności
Naszej powstały.

Czasem ktoś złoży tu
Skromne kwiaty,
Zapali jakieś znicze
Lub świece
I powie wdzięczny
Dla swojej matki:
„Boże racz mieć Ją
W swojej Opiece”.

♦Nie przegap wpisu ♦

♦Czas płynie...♦


Blog powstał w 2015 roku

♦MIŁY GOŚCIU♦

Dziękuję za czas, który poświęciłeś, aby tu być .
Mam nadzieję, że powrócisz jeszcze na ten Blog.